In mijn 54-jarige leven heb ik allerlei uitvaarten van dichtbij meegemaakt. Ze waren groot en uitbundig maar ook klein en ingetogen. Maar elke keer dacht ik weer:

• “Had hij dit zelf maar kunnen zien, voelen en ervaren”
• “Had ze zelf al die mensen maar gezien die hier vandaag speciaal voor haar zijn”
• “Had ze zelf maar die speeches kunnen horen die nu verteld worden”

De afgelopen tijd is er meer en meer aandacht voor een afscheid bij leven. De prematie van Madelief van Over Mijn Lijk was volop in het nieuws. In de Youtube serie “Uitvaart van je leven” van de KRO NCRV viert Melissa haar eigen uitvaart terwijl ze nog in leven is.

Op het moment dat mensen bewust worden van deze mogelijkheid zie je ook daadwerkelijk een onderzoekende blik in hun ogen. Ze denken na, voelen van binnen wat dat betekent en spreken zich ook écht uit met zinnen zoals:

• “Goh, dat daar nog niet eerder aan is gedacht”
• “Ja, dat is wel heel mooi”
• “Jeetje, wat een goed idee, dat zou ik ook wel willen”.

Vastleggen van herinneringen

Ik leg ze mogelijkheden uit en vertel wat de meerwaarde is:

• Dat je samen nog de herinneringen van vroeger deelt.
• Je staat stil bij de tijd die je nog samen hebt.
• Er is gelegenheid om mensen te ontmoeten die je al een tijd niet hebt gezien.
• Je bent er zelf bij als mensen elkaar na vele jaren weer ontmoeten (hoe vaak komt het niet voor dat mensen elkaar na jaren pas weer op een uitvaart zien).
• Je gaat sámen de herinneringen voor de toekomst vastleggen, ook voor de nabestaanden.
• Je hoort zelf nog de verhalen van vroeger die verteld worden.
• Je lacht en huilt samen. Van vreugde en plezier maar ook van verdriet om het naderende afscheid.

 Het moet bij je passen

Ik ben ook heel eerlijk als ik zeg dat het niet voor iedereen is weggelegd. Een afscheid bij leven zoals een levensviering of prematie moet bij je passen als persoon. Het is een confrontatie die je als persoon moet aan durven. Echter, doordat mensen tegenwoordig veel bewuster bezig zijn met het regelen van de uitvaart als ze nog in leven zijn, komt ook deze mogelijkheid steeds vaker ter sprake. En daar ben ik een groot voorstander van omdat ik al sinds mijn jonge jaren denk tijdens een uitvaart “had hij/zij dit zelf nog maar gezien en gehoord”.

Een viering van wat er wél is

De ervaringen van mensen die bij hun eigen levensviering of prematie waren zijn oprecht en voelen afgerond. De reacties na afloop zijn: “Dit is één van de mooiste dagen van mijn leven” en “het voelt niet als een afscheid, maar een viering van wat er allemaal wél is”. En dat is misschien wel het mooiste geschenk van een levensviering. Het besef van wat er wél is en om dat samen te voelen.